Als je vier dagen op een boot zit ontkom je er niet aan, je raakt in gesprek met andere mensen. De meest bijzondere ontmoetingen waren wel die van een zeer aantrekkelijke dame uit Canada, die naast een heleboel geld had betaald om te gaan aktievoeren, ook nog over het schip paradeerde met een veel te kort broekje wat klimatologisch zeer onverantwoord is. Maar als ze dat te korte broekje achterwege had gelaten hadden we niet kunnen genieten van de verse tatoeage die haar bovenbeen bedekte. Deze bestond uit een lichtgrijze dolfijn die uit het blauwe water springt, met daaronder het logo van de sea shepards (zwarte vlag met wit doodshoofd). Bij tatoeages moet ik altijd denken hoe dat er over vijftig jaar uit ziet…”Oma waarom heeft die dolfijnrug een onderkaak?”

Een andere leuke ontmoeting was met een Fin, de enige die ik ben tegengekomen die genetisch niet tegen alchohol kan, zijn lever kan dit niet afbreken. Zo’n tien procent van de westerlingen heeft dit, en bij Aziaten, wist hij te vertelen,  ongeveer dertig procent. Het schijnt dat een test bij Samoerai krijgers is dat ze tien sake te drinken krijgen, houden ze dat binnen dan mogen ze door zo niet vallen ze af. Jammer dat ik zo onhandig ben met zwaarden. Echt opmerkelijk vond ik dat hij een aardbevings zekere bestemming had geboekt, midden in een Caldera van een vulkaan, gewoon leuk om een keer mee te maken, er wordt al tien jaar voorspeld dat deze vulkaan weer aktief gaat worden…zijn zoon was niet zo zeker van deze overnachting.

Morgen om negen uur eindelijk aan Wal… Later!!